Bankamál

Þetta átti ekki að vera erfitt verk; ég átti bara að tæma sparibaukinn, fara með klinkið í banka, láta skipta því í seðla og hypja mig. En þökk sé þýska bankakerfinu reyndist slíkt erfiðara en að segja það.

Ég og meðleigjendur mínir eigum lítinn sparigrís, sem stendur inni í eldhúsi, og er hann reglulega fylltur með smáaurum, sem enginn nennir að bera á sér og enginn hefur tíma til að nota í stórmörkuðum (fatlaða Evrópusamband; af hverju getum við ekki bara rúnað allt af eins og Danir gera?). Þessi sparigrís, sem líklega er ekki stærri en hnefinn á mér, varð á endanum fullur og bauðst ég í fyrradag að fara með baukinn í banka og tæma hann. Grísinn var ansi troðinn og þurfti ég að þræða hvern einasta smápening með hjálp borðhnífs út um lítið op á neðanverðum kvið hans. Ég fór með smápeningana í bankann minn, Deutsche Bank (sem er stærsti banki Þýskalands; skrýtið hvernig ég sækist alltaf í stærstu kapítalistana þegar kemur að bankaviðskiptum), en endaði í biðröð sem sig hvergi hrærði. Ástæðan voru einhverjar tvær stelpur sem aldrei ætluðu að klára viðskipti sín hjá gjaldkeranum; voru að skipta gjaldeyri, láta prenta eitthvað út, spurðu hvort bankinn ætti einhverja samstarfsbanka í Costa Rica o.s.frv. Eins og alltaf var bara einn gjaldkeri á vakt (það mætti leysa atvinnuleysisvanda Þýskalands á örskotsstundu ef þeir myndu bara drullast til að manna allar lausu stöðurnar í þjóðfélaginu) og eftir fimmtán mínútur gafst ég upp. Ég fór í næsta banka með klinkið, en þar sögðu sólbrúnir menn mér að þeir ættu ekki neina peningatalningavél og létu mig hafa peningarúllu-pappír, til að vefja klinkið í! Ég spurði hvort þetta væri einsdæmi eða hvort að slíkar vélar væru bara ekki til í þróunarlandinu Þýskalandi og kvaddi. Ég leitaði uppi þriðja bankann í þeirri von að þeir ættu peningatalningavél.

Að sjálfsögðu átti þriðji bankinn heldur ekki talningarvél en gjaldkerinn bauð mér að raða smápeningunum í eins konar talingagrind og saman rúlluðum við síðan klinkinu í skipulagðar peningarúllur að verðmæti 23,03€. Ég lét skipta ágóðanum í stóra seðla og heilar Evrur og fór heim með svarta putta, eftir að hafa handleikið milljón litla koparpeninga. Ég hlýt einnig að hafa hlotið þungmálmaeitrun, því í dag ligg ég heima í kör, þrælveikur.

New Judas í Leipzig

Í gær var seinasti fyrirlesturinn minn á þessari önn og þar sem ég kláraði seinasta prófið mitt á fimmtudaginn er ég hér með laus og liðugur (a.m.k. fram að næstu önn). Í tilefni af því fór ég í gær á skrallið. Kvöldið byrjaði reyndar á því að elda kínverskan hrísgrjónarétt, saman með gestum okkar - vinkonu Claudiu og Kristinar frá Magdeburg (sem kíkti óvænt í heimsókn í gær), kærasta hennar (sem kom á fimmtudaginn í íbúðarleit og gisti hjá okkur) og skólafélaga Kristinar í kínverskunni. Maturinn var vægast sagt sterkur en Kristin, sem hafði skorið piparinn í réttinn, sveið það sem eftir var kvölds í hendinni. Ég skildi við gamlingjana (þ.e.a.s. tuttuguogfimm-ára-og-eldri-krúið) og fór með litlu systur Claudiu, meðleigjanda hennar og öðru liði á skemmtistaðinn SWEAT (ísl. „Sviti“) að sjá nokkra plötusnúða New Judas hópsins þeyta skífum. Hópur þessi er frá Finnlandi, en vaxtarræktartröllið Huoratron og stúlknatvíeykið Les Gillettes (reyndar aðeins önnur þeirra, sem var rosa krúttleg með stóru heyrnartólin sín og virtist svolítið óörugg en skemmti sér greinilega) úr röðum þeirra spiluðu í gærkvöldi fyrir dansi. Partí-Jakob dansaði eins og hann átti lífið að leysa, hélt síðan sáttur heim á leið og endaði heima í eldhúspartíi sem entist til klukkan hálf átta um morguninn. Núna er ég þunnur og ætla að fá mér kaffi.

Nasistarnir koma!

Á morgun fer ég í próf í sameindaeðlisfræði. Á morgun ætla líka nýnasistar að halda nýársgöngu sína í gegnum hverfið mitt. Og að sjálfsögðu munu einnig öfgavinstrisinnaðir hópar halda göngu gegn skallapoppurunum. Óeirðalögreglan verður á staðnum, til að skilja hópana að, og ég verð án efa handtekinn í misgripum þegar ég reyni að troðast gegnum mannþröngvina, fyrir próftímalok, til eðlisfræðiskorinnar. Gaman, gaman.

Það sem á daga mína, undanfarnar vikur, hefur drifið

Úff, seinustu vikur hafa verið skrautlegar. Ómeðvitað framlag mitt til barnamorða í Palestínu var í formi skemmtistaðarferðar, einhvern tímann í lok nóvember, á stað sem styður beint AntiFa-hreyfinguna (fyrir þá sem ekki þekkja þann vafasama söfnuð, þá má í stuttu máli lýsa stefnu AntiFa sem andþýskri, Bandaríkja- og Ísraelsinnaðri - slíkt væri svosum í lagi ef það fæli ekki líka í sér andúð á Palestínu, sem það því miður gerir). Á þessum skemmtistað, þar sem bannað er að bera svokallaða „Palestínuklúta“ og allir gestirnir þykjast vera anarkistar, rakst ég á félaga minn úr eðlisfræðinni; af einskærri tilviljun fórum við að tala um anarkisma (sem viðmælandi minn þóttist aðhyllast, a.m.k. á góðviðrisdögum). Ég hellti mér að sjálfsögðu yfir hann, kallaði stefnuna afsökun unglinga til að hanga niðri í bæ alla daga og drekka áfengi. Eftir miklar rökræður sættumst við á að halda þessu samtali áfram seinna, edrú.

Fyrir tveimur vikum skrapp ég til Weimar og Naumburg, tveggja smábæja í Mið-Þýskalandi. Myndir munu birtast hér á síðunni, þegar ég hef gefið mér tíma að framkalla filmuna. Það var mjög fínt...meira um það seinna.

Þessa helgi fór ég á föstudaginn í afmæli hjá eðlisfræðingum, sem var ekkert allt of brjálað en huggulegt þó; enn og aftur rifjaðist upp fyrir mér af hverju ég umgengst frekar stærðfræðingana, heldur en nördana í eðlisfræðinni. Og á laugardaginn skrapp ég með sambýliskvensunum í leikhús, á „fullorðinssýningu“ barnaleikrits nokkurs sem frænka Kristinar hafði saumað búningana fyrir (við áttum semsé frímiða á sýninguna), og eftir á á krá í nágrenninu. Allir voru frekar þreyttir og í litlu stuði, en það breyttist þegar við skelltum í okkur smá tequila! Ég varð mjög drukkinn og fór að spjalla við nokkra mjög massaða menn um jöfnur Maxwells (þeir voru rafmagnsverkfræðingar, sem voru að rannsaka áhrif raf- og segulsviða á gangráða). Þeir voru ágætir...

Jæja, nóg um það! Ég kem heim hinn 21. desember og verð á landinu til 5. janúar. Vonast til að sjá alla lesendur hressa og káta í heitum potti yfir hátíðirnar.

Heilabrot No.1

Rakst á auglýsingaspjald fyrir utan hús Ennos, en á því stóð svo mikið sem: 2m². Húðin þín. Dýrmætustu fermetrar lífs þíns. Og hvað? Á ég að sleppa því að fá mér húðflúr? Er það vandamál í Þýskalandi að fólk selji húðina sína, eða sói henni almennt í einhverja vitleysu; rífi af sér húðlufsu þegar það vantar klósettpappír? Ég skil þetta ekki. Skrítin auglýsing.

Tryllt helgi

Ég lenti í því veseni, í þar seinustu viku, að annar pedalinn á hjólinu mínu losnaði. Ástæðan var sú að skrúfgangurinn, sem pedalinn var skrúfaður í, var orðinn jaskaður og því sendi ég hjólið mitt í viðgerð seinasta fimmtudag. Skorinn var nýr skrúfgangur í stöngina, sem pedalinn er skrúfaður inn í, og millistykki milli pedala og stangar komið fyrir. Ég fékk hjólið aftur á föstudegi, hjólaði niður í bæ og keypti afmælisgjöf handa meðleigjana mínum, Claudiu, en hún átti afmæli á laugardaginn. Um kvöldið skrapp ég svo í eitthvað partí, hjá nágranna stærðfræðingsins Erics (hann virðist búa í einhvers konar „partíhúsi“ þar sem allir þekkjast og halda stöðugt partí - sem öllum er boðið í), að sjálfsögðu á hjóli. Á miðri leið losnaði pedalinn hins vegar aftur; ég reyndi að hjóla eins langt og ég gat, á laflausu fótstiginu, en á endanum losnaði hann alveg af og þurfti ég að ganga seinasta spölinn. Enno var á leiðinni heim þegar ég komst pedalalaus á leiðarenda, svo Eric varð drykkjufélagi minn í þessu partíi.

Um hálffimmleytið var Eric orðinn svo fullur að hann rakst utan í allt sem fyrir varð og henti glóandi sígarettum á parketlagt gólfið, þegar honum fannst hann hafa fengið nóg. Hann fór að tala um fyrrverandi kærustuna sína, sem hafði víst haldið fram hjá honum og hætt svo með honum rétt fyrir eitthvert lokaprófið hans, og kallaði hana „litla mellu“. Ég fór með hann út, svo hann gæti andað að sér fersku lofti, kom honum í rúmið og labbaði heim með hjól og pedala í farteskinu.

Næsta dag vaknaði ég eldhress, klukkan hálfellefu um morguninn, og um kvöldið fengum við gesti til okkar í heimsókn. Drukkið var romm, í kóklíki og limesafa, bjór og vín. Ég endaði um fimmleytið í eldhúsinu, skeggræðandi siðferði þess að sýna sundurskorin lík almenningi (sjá sýninguna Körperwelten hér í Þýskalandi).

Á mánudaginn fór ég svo aftur með hjólið mitt aftur í viðgerð og fékk ég það aftur í hendurnar í gær. Ég er að fara niður í bæ í kvöld, á hjóli, og vonast til að komast með báða pedala heim aftur.

...Og ég horfi á heiminn, sem ég þóttist þekkja, skolast burt og hverfa með öllu

Við lifum á tímum afstæðis. Foreldrar okkar unga fólksins muna líklega eftir því þegar hugmyndir um síréttan sannleika voru allsráðandi; þegar það var einfaldlega rangt að brenna víetnömsk börn með napalmi. Í dag er Íraksstríð réttlætt með þeim rökum að mannréttindaglæpamaðurinn og fyrrverandi einvaldurinn Saddam Hussein hafi fyrir vikið verið sóttur til saka, á meðan á sama tíma megi benda á alla þá saklausu borgara sem létu lífið í átökunum, m.ö.o. það eru tvær hliðar á málinu. Nú mætti leiða út frá þessum hugleiðingum kenningar um að þetta nýtilkomna afstæði siðferðisins skaði einstaklinginn og samfélagið og orsaki eins konar gengisfellingu hugtakanna „gott“ og „illt“. Ég er þó ekki svo leiðinlegur í eðli mínu að ég nenni að rausa um slíkt nú - tími til þess gefst seinna, helst þegar það er um seinan - en ég er ekki allskosta ósnortinn og vil því nota tækifærið og votta tónlistargoðum táningsára minna virðingu mína. Áður fyrr hefði tónlist þeirra einfaldlega talist góð, sönn, hvað sem er, en í dag verða þau troðin undir af lögmálum afstæðisins.

Ég er að sjálfsögðu að tala um Fatboy Slim, The Chemical Brothers, The Prodigy, Air og Moby, svo einhverjir séu nefndir. Fyrir ekki svo löngu síðan átti ég, í partíi nokkru, samtal við nokkra misgáfaða einstaklinga um einmitt þessar hljómsveitir og tónlistarmenn og gerðu þeir vægast sagt grín að ýmsum verkum þeirra; með tilliti til tónlistarinnar í dag áttu þeir erfitt með að ímynda sér hvernig þeir hefðu getað hlustað á „svona lagað“ í den. Ég beit á tunguna og lét það eiga sig að minnast á að mér þætti enn vænt um gömlu plöturnar mínar - plötur umræddra tónlistarmanna og hljómsveita - til að koma í veg fyrir mögulegt einelti en minnti sjálfan mig á að ef þessara fyrirrennara hefði ekki notið við, væri raftónlistarsena samtímans önnur en hún er. Þessir „gömlu“ meistarar voru bara svo óheppnir að gefa út eina lélega plötu (samkvæmt gagnrýnendum) og það gerði útslagið, þeir urðu eftir við vegkannt frægðarinnar og afstæðið þurrkaði út allar minningar um forna sigra þeirra.

Það er skelfilegt að horfa upp á það, sem þú eitt sinn trúðir á, veslast upp og deyja...