Það sem á daga mína, undanfarnar vikur, hefur drifið

Úff, seinustu vikur hafa verið skrautlegar. Ómeðvitað framlag mitt til barnamorða í Palestínu var í formi skemmtistaðarferðar, einhvern tímann í lok nóvember, á stað sem styður beint AntiFa-hreyfinguna (fyrir þá sem ekki þekkja þann vafasama söfnuð, þá má í stuttu máli lýsa stefnu AntiFa sem andþýskri, Bandaríkja- og Ísraelsinnaðri - slíkt væri svosum í lagi ef það fæli ekki líka í sér andúð á Palestínu, sem það því miður gerir). Á þessum skemmtistað, þar sem bannað er að bera svokallaða „Palestínuklúta“ og allir gestirnir þykjast vera anarkistar, rakst ég á félaga minn úr eðlisfræðinni; af einskærri tilviljun fórum við að tala um anarkisma (sem viðmælandi minn þóttist aðhyllast, a.m.k. á góðviðrisdögum). Ég hellti mér að sjálfsögðu yfir hann, kallaði stefnuna afsökun unglinga til að hanga niðri í bæ alla daga og drekka áfengi. Eftir miklar rökræður sættumst við á að halda þessu samtali áfram seinna, edrú.

Fyrir tveimur vikum skrapp ég til Weimar og Naumburg, tveggja smábæja í Mið-Þýskalandi. Myndir munu birtast hér á síðunni, þegar ég hef gefið mér tíma að framkalla filmuna. Það var mjög fínt...meira um það seinna.

Þessa helgi fór ég á föstudaginn í afmæli hjá eðlisfræðingum, sem var ekkert allt of brjálað en huggulegt þó; enn og aftur rifjaðist upp fyrir mér af hverju ég umgengst frekar stærðfræðingana, heldur en nördana í eðlisfræðinni. Og á laugardaginn skrapp ég með sambýliskvensunum í leikhús, á „fullorðinssýningu“ barnaleikrits nokkurs sem frænka Kristinar hafði saumað búningana fyrir (við áttum semsé frímiða á sýninguna), og eftir á á krá í nágrenninu. Allir voru frekar þreyttir og í litlu stuði, en það breyttist þegar við skelltum í okkur smá tequila! Ég varð mjög drukkinn og fór að spjalla við nokkra mjög massaða menn um jöfnur Maxwells (þeir voru rafmagnsverkfræðingar, sem voru að rannsaka áhrif raf- og segulsviða á gangráða). Þeir voru ágætir...

Jæja, nóg um það! Ég kem heim hinn 21. desember og verð á landinu til 5. janúar. Vonast til að sjá alla lesendur hressa og káta í heitum potti yfir hátíðirnar.

Heilabrot No.1

Rakst á auglýsingaspjald fyrir utan hús Ennos, en á því stóð svo mikið sem: 2m². Húðin þín. Dýrmætustu fermetrar lífs þíns. Og hvað? Á ég að sleppa því að fá mér húðflúr? Er það vandamál í Þýskalandi að fólk selji húðina sína, eða sói henni almennt í einhverja vitleysu; rífi af sér húðlufsu þegar það vantar klósettpappír? Ég skil þetta ekki. Skrítin auglýsing.

Tryllt helgi

Ég lenti í því veseni, í þar seinustu viku, að annar pedalinn á hjólinu mínu losnaði. Ástæðan var sú að skrúfgangurinn, sem pedalinn var skrúfaður í, var orðinn jaskaður og því sendi ég hjólið mitt í viðgerð seinasta fimmtudag. Skorinn var nýr skrúfgangur í stöngina, sem pedalinn er skrúfaður inn í, og millistykki milli pedala og stangar komið fyrir. Ég fékk hjólið aftur á föstudegi, hjólaði niður í bæ og keypti afmælisgjöf handa meðleigjana mínum, Claudiu, en hún átti afmæli á laugardaginn. Um kvöldið skrapp ég svo í eitthvað partí, hjá nágranna stærðfræðingsins Erics (hann virðist búa í einhvers konar „partíhúsi“ þar sem allir þekkjast og halda stöðugt partí - sem öllum er boðið í), að sjálfsögðu á hjóli. Á miðri leið losnaði pedalinn hins vegar aftur; ég reyndi að hjóla eins langt og ég gat, á laflausu fótstiginu, en á endanum losnaði hann alveg af og þurfti ég að ganga seinasta spölinn. Enno var á leiðinni heim þegar ég komst pedalalaus á leiðarenda, svo Eric varð drykkjufélagi minn í þessu partíi.

Um hálffimmleytið var Eric orðinn svo fullur að hann rakst utan í allt sem fyrir varð og henti glóandi sígarettum á parketlagt gólfið, þegar honum fannst hann hafa fengið nóg. Hann fór að tala um fyrrverandi kærustuna sína, sem hafði víst haldið fram hjá honum og hætt svo með honum rétt fyrir eitthvert lokaprófið hans, og kallaði hana „litla mellu“. Ég fór með hann út, svo hann gæti andað að sér fersku lofti, kom honum í rúmið og labbaði heim með hjól og pedala í farteskinu.

Næsta dag vaknaði ég eldhress, klukkan hálfellefu um morguninn, og um kvöldið fengum við gesti til okkar í heimsókn. Drukkið var romm, í kóklíki og limesafa, bjór og vín. Ég endaði um fimmleytið í eldhúsinu, skeggræðandi siðferði þess að sýna sundurskorin lík almenningi (sjá sýninguna Körperwelten hér í Þýskalandi).

Á mánudaginn fór ég svo aftur með hjólið mitt aftur í viðgerð og fékk ég það aftur í hendurnar í gær. Ég er að fara niður í bæ í kvöld, á hjóli, og vonast til að komast með báða pedala heim aftur.

...Og ég horfi á heiminn, sem ég þóttist þekkja, skolast burt og hverfa með öllu

Við lifum á tímum afstæðis. Foreldrar okkar unga fólksins muna líklega eftir því þegar hugmyndir um síréttan sannleika voru allsráðandi; þegar það var einfaldlega rangt að brenna víetnömsk börn með napalmi. Í dag er Íraksstríð réttlætt með þeim rökum að mannréttindaglæpamaðurinn og fyrrverandi einvaldurinn Saddam Hussein hafi fyrir vikið verið sóttur til saka, á meðan á sama tíma megi benda á alla þá saklausu borgara sem létu lífið í átökunum, m.ö.o. það eru tvær hliðar á málinu. Nú mætti leiða út frá þessum hugleiðingum kenningar um að þetta nýtilkomna afstæði siðferðisins skaði einstaklinginn og samfélagið og orsaki eins konar gengisfellingu hugtakanna „gott“ og „illt“. Ég er þó ekki svo leiðinlegur í eðli mínu að ég nenni að rausa um slíkt nú - tími til þess gefst seinna, helst þegar það er um seinan - en ég er ekki allskosta ósnortinn og vil því nota tækifærið og votta tónlistargoðum táningsára minna virðingu mína. Áður fyrr hefði tónlist þeirra einfaldlega talist góð, sönn, hvað sem er, en í dag verða þau troðin undir af lögmálum afstæðisins.

Ég er að sjálfsögðu að tala um Fatboy Slim, The Chemical Brothers, The Prodigy, Air og Moby, svo einhverjir séu nefndir. Fyrir ekki svo löngu síðan átti ég, í partíi nokkru, samtal við nokkra misgáfaða einstaklinga um einmitt þessar hljómsveitir og tónlistarmenn og gerðu þeir vægast sagt grín að ýmsum verkum þeirra; með tilliti til tónlistarinnar í dag áttu þeir erfitt með að ímynda sér hvernig þeir hefðu getað hlustað á „svona lagað“ í den. Ég beit á tunguna og lét það eiga sig að minnast á að mér þætti enn vænt um gömlu plöturnar mínar - plötur umræddra tónlistarmanna og hljómsveita - til að koma í veg fyrir mögulegt einelti en minnti sjálfan mig á að ef þessara fyrirrennara hefði ekki notið við, væri raftónlistarsena samtímans önnur en hún er. Þessir „gömlu“ meistarar voru bara svo óheppnir að gefa út eina lélega plötu (samkvæmt gagnrýnendum) og það gerði útslagið, þeir urðu eftir við vegkannt frægðarinnar og afstæðið þurrkaði út allar minningar um forna sigra þeirra.

Það er skelfilegt að horfa upp á það, sem þú eitt sinn trúðir á, veslast upp og deyja...

Barneignir og sjötta skilningarvit karlmannsins

Í gærkvöldi kíktu fyrrverandi nágranni minn úr götu Gogga svarta, Mathias, og kærasta hans, Sabine, í heimsókn. Við elduðum saman og drukkum bjór langt fram eftir kvöldi. Skyndilega sagðist Mathias þurfa að segja okkur frá einhverju leyndarmáli og áður en hann gat haldið áfram skaut yðar einlægastur inn í: „hvað, er Sabine ófrísk?“. Hann jánkaði því og þegar Kristin, nýi meðleigjandinn minn og Kínafari, spurði hvort barneignin hefði verið slys, botnaði ég með því að fullyrða að svo væri - sem reyndist aftur vera rétt. Aðspurð sögðu Mathias og Sabine að von væri á litla krílinu hinn 20. apríl, sem Mathias þóttist ekki vera sérlega hrifinn af. Ég var að sjálfsögðu fyrstur okkar gestgjafanna til að benda á að Adolf Hitler hefði átt afmæli á þeim degi og var því kominn með þriggja stiga forystu í spurningakeppni meðleigjanda. Ég krafðist þess að verða guðfaðir barnsins.

Það er hreint ótrúlegt hvað karlmenn eiga auðvelt með að finna á sér óléttu. Því til stuðnings má benda á að hinn meðleigjandi minn, Claudia, ætlaði að segja kærastanum sínum fréttirnar en þegar hún sagðist þurfa að segja honum eitthvað, í kjölfar þess að hann frétti að Mathias og Sabine höfðu verið í heimsókn, svaraði hann: „er Sabine ólétt, eða hvað?“. Það mætti líkja þessum vafasama hæfileika okkar karla við nýtt skilningarvit, sjötta skilningarvitið, sem þróast hjá öllum karlmönnum í kringum kynþroskaskeiðið út af ótta þeirra við föðurhlutverkið. Að baki þessum hæfileika karlmanna, að geta sér til um barneignir, gæti þó líka legið sú staðreynd að þegar karlmenn eiga sér yfir höfuð leyndarmál, þá kemur aðeins eitt til greina: barneignir.

Apaplánetan

Fyrirsögnin lofar góðu; þessi pistill er áreiðanlega hörð ádeila á neyslusamfélagið, sem letur til sjálfstæðrar hugsunar og þaggar niður í almenningi með gylliboðum útsala. Rangt. Ég mun einungis fjalla um kvikmyndina Apaplánetan (Planet Of The Apes), endurgerð hennar og leikarann Mark Wahlberg.

Ég er einn af þeim sem aldrei vissu af skuggahlið Marks, fyrr en nú fyrir skömmu. Þannig er nefnilega í pottinn búið að Mark Wahlberg var rappari, á tíunda áratugnum, og kallaði sig Marky Mark. Ásamt The Funky Bunch átti hann nokkra smelli, en vinsælasta lag hans er án efa smellurinn Good Vibrations. Myndbandið við það lag er að finna hér að neðan (takið eftir atriðinu þegar hann hendir steypulóðunum í jörðina, með þeim afleiðingum að þau brotna. Mjög hart):

Mark lék í endurgerð kvikmyndarinnar Apaplánetan, í leikstjórn Tim Burtons, sem hlaut fremur dræmar viðtökur, en mér fannst hún hreinlega geðveik. Flestum fannst endir myndarinnar stórundarlegur, en hann víkur frá endi upprunalegu myndarinnar - í stað þess að geimfarinn Roger Taylor finni leifar frelsisstyttunnar á ströndinni kemst persóna Marks (Leo Davidson) aftur til framtíðar, en sér til mikillar skelfingar endar hann í Washington-borg búsettri öpum! Ég skildi aldrei viðbrögð áhorfenda, sem yfirgáfu kvikmyndasalinn fussandi og sveiandi, þar sem kvikmyndin var endurgerð rúmlega 30 ára gamals verks. Að sjálfsögðu var pólitískt landslag sjöunda áratugarins allt annað en núna um aldarmótin og nýir tímar kalla á nýjar lausnir. Ég veit hreinlega ekki við hverju kvikmyndahússgestir bjuggust; var það í alvörunni trú þeirra að kvikmyndin yrði nákvæm eftirmynd fyrirrennara síns? Hver er þá tilgangurinn með því að endurgera myndir? Snúast endurgerðir bara um að bæta sjónrænt gildi eldri mynda eða felst kannski einnig í þeim einhver sköpun? Er það ekki annað en sjálfsagt að listamaðurinn fái að koma sínum sjónarmiðum á framfæri? Er það ekki einmitt þess vegna sem hann ákveður að endurvinna verk annarra?

Það er trú mín að kvikmyndagerðarmenn, fyrst þeir eru á annað borð að endurgera myndir fortíðar, eigi að leggja sitt af mörkum og staðfæra boðskap upphaflegu verkanna. Upprunaleg útgáfa Apaplánetunnar kom út á tímum Kalda stríðsins og var ádeila á kjarnorkuvána, sem hvíldi yfir Vesturlöndum. Í dag er öldin þó önnur (21. öldin, sko) og martraðir Bandaríkjamanna snúast um heimsyfirráð hryðjuverkamanna og fyrrum einvalda Mesópótamíu. Tökum nýju Apaplánetuna í sátt, jafnvel þótt Mark Wahlberg sé leiðinlegur leikari, og fögnum því að við séum ekki þrælar apa.

11. september-kynslóðin

Ég tilheyri kynslóð sem hlotið hefur mörg nöfn en ekkert þeirra finnst mér hæfa. Sumir segja kynslóðina mína vera „þumalputtakynslóðina“, vegna komu leikjatölva og farsíma á okkar yngri árum, og aðrir segja mig hluta af „raunveruleikasjónvarpsþáttarkyn- slóðinni“. En það er bull. Jú, að sjálfsögðu spilaði ég tölvuleiki á Nintendo-leikjatölvum, það er einnig rétt að fyrstu nettu farsímarnir skutu upp kollinum þegar ég var í sjöunda bekk og það má vel vera að raunveruleikasjónvarp hafi komið fram á sjónarsviðið á ungdómsárum mínum, en ég get alls ekki sagt þessar tækni-/samfélagsframfarir (-afturfarir?) hafa einkennt unglingsár mín. Kannski hefur koma handhæga farsímans breytt lífi einhverra gelgja eða núverandi jeppaeigenda, en ég, líkt og flestir aðrir með eðlilega greinarvísitölu, lít aftur á móti á farsímann sem verkfæri/hjálpartæki og man ekki eftir neinni „borvéla-“ eða „ryksugukynslóð“ svona í fljótu bragði.

Það sem aftur á móti hefur einkennt menntaskólaár mín, mér til mikillar mæðu, eru árásirnar á tvíburaturnana, 11. september 2001. Faðir minn er af kynslóð sem getur stælt sig af því að vita hvar hún var stödd þegar tungllendingin átti sér stað, á meðan mín kynslóð er spurð hvar hún var þegar hún frétti af árásunum. (Enginn spyr sig þó hvar þeir voru þegar samgöngukerfi Madríd-borgar og Lundúna urðu að skotmörkum hryðjuverkamanna - það þykir mér verst að ég veit sjálfur ekki svarið við þeirri spurningu). Árásunum fylgdu tvö stríð Bandaríkjanna við vanþróuð lönd, mótmæli um allan heim (sem ég að sjálfsögðu tók þátt í; ungur og uppfullur af baráttuanda æskunnar), samsæriskenningar um hver bæri ábyrgð á árásunum, stuðningur ríkisstjórnar Íslands við seinna stríðið, birting afsökunarbréfs (sem ég held að ég hafi skrifað undir) íslensks afhafnafólks í bandarískum dagblöðum, vanfundur gereyðingarvopna í Írak, skopmyndir af Múhammeð spámanni og almennur ótti við hryðjuverk á vesturlöndum. Þessir atburðir settu svip sinn á unglingsár mín - árin þegar ég kynntist ástinni og settist með vinum niður á strönd, með bjór í hendi, til að fylgjast með sólarupprás eftir tryllt partí. Það væri því við hæfi að kalla mig og mína „hryðjuverkakynslóðina“ eða „11. september-kynslóðina“.

Ég get ekki einu sinni nefnt kynslóðina mína í höfuðið á einhverri framúrskarandi samtímahljómsveit (sbr. Bítlana og Bítlakynslóðina), þar sem kynslóð mín hefur ekki alið af sér neinar afspyrnuframúrstefnulegar sveitir (og þó...hvað með Spice Girls?), og það er engin ný tónlistarstefna ríkjandi í dag. Við íslenskir jafnaldrar mínir gætum reyndar kallað okkur „umhverfisverndarkynslóðina“, í kjölfar þess að í fyrsta sinn í sögu landsins er vitundarvakning meðal almennings á umhverfismálum (sem hefur svo leitt margan góðan drenginn út í öfgar og skemmdarverk). En það er bara ekki nógu svalt.

Úff, það er ekki auðvelt að vera kynslóðarlaus. Verst að nafnið kynslóð X skuli vera frátekið. Kannski væri það bara best að kalla sig hluta af „XX-kynslóðinni“, þar sem karllitningurinn er á undanhaldi...